Articles by Arjen

You are currently browsing Arjen’s articles.

Boris Braak (journalist, filmmaker) heeft Wit-Rusland vaak bezocht. Hij werd gefascineerd, maar soms ook bevangen door de indrukken die het land op hem achter lieten. Hij werkt aan een meerjarig filmproject waarin hij de kijker meeneemt naar het leven in een politiestaat. Aansluitend aan de herdenking van 2018 gaan we in het auditorium van het Van Abbemuseum de film bekijken. De film begint om 15.15 uur.

Zondag 16 september presenteer ik vol trots ‘Door Dood en Verderf – Impressies uit politiestaat Wit-Rusland’. Het is een eerste inkijkje van een meerjarig filmproject waarin ik de kijker meeneem naar het leven in Wit-Rusland. Ik heb door de jaren heen veel mensen gesproken over hun leven aldaar. Studenten en boeren, mensenrechtenactivisten en Wit-Russen in ballingschap. ‘Door Dood en Verderf – Impressies uit politiestaat Wit-Rusland’ is geen vrolijk verhaal, maar het schetst een ijskoud beeld van dat onbekende land, grenzend aan de Europese Unie.  

Als journalist in opleiding kwam ik in 2010 voor het eerst in Wit-Rusland. Ik deed onderzoek naar de gevolgen van de kernramp van Tsjernobyl anno 2010 en schreef er mijn scriptie over. Ik bezocht de hoofdstad Minsk en de regio Gomel, daar waar de meeste radioactieve straling in 1986 is neergekomen, en sprak er met bewoners en experts. Ik bezocht kindertehuizen, boerderijen en markten om de impact van de kernramp te begrijpen. Het was niet makkelijk opereren want de mensen waren angstig hun verhaal te doen. De muren leken er oren te hebben. Hoe meer ik mij verdiepte in het land, hoe meer vragen het bij me opriep. 

In de jaren daarna ben ik meermaals teruggekeerd in een poging Wit-Rusland beter te leren begrijpen. Iedere keer weer was ik blij om aan te komen, maar nog véél blijer het land te verlaten. Het riekt er naar de ouwe Sovjettijd. Iedere stad heeft een groot Lenin-beeld, overal waar je kijkt zijn politie en militairen, nors kijkende mannen in uniform met grote platte petten. Het fascineerde me en riep vragen op; want wat is de invloed van een totalitair regime op de samenleving? Hoe kan één man al sinds 1994 aan de macht zijn? Waarom verlaten jongeren massaal het land zodra ze hun studie hebben afgerond? Is er politiek perspectief op verandering? 

Ook in de komende jaren werk ik verder aan dit project.

Amnesty International publiceerde op 31 augustus 2018 een uitgebreide verklaring over de systematische onderdrukking van de persvrijheid in Wit-Rusland. Ook de online media wordt het zeer moeilijk gemaakt. Charter97 is sinds 24 januari 2018 niet meer bereikbaar vanuit Wit-Rusland, redacteuren worden met de dood bedreigd. Amnesty International doet deze oproep:

The Belarusian authorities must immediately repeal the repressive amendments to the Law on Media and bring its legislation in line with international human rights law and standards. Full and unhindered access to the website of the Charter’97 must be reinstated without delay. The authorities must stop targeting dissenting voices and ensure that any charges brought up against journalists and other media workers simply for doing their job are dropped.

Sinds 24 januari 2018 is de website van Charter97 niet meer bereikbaar vanuit Wit-Rusland (en delen van Rusland). Journalisten wordt het leven zuur gemaakt en zelfs met de dood bedreigd. Het aantal bezoekers is met meer dan de helft gedaald.  Natalja Radzina roept de bezoekers op Charter97 als onafhankelijk journalistiek medium financieel te steunen, ook omdat steun van andere (Europese) fondsen uitblijft.

Actie voor persvrijheid in Wit-Rusland in New York op 11 augustus 2018

« Older entries § Newer entries »